FAMOUS

“Later wil ik beroemd worden”
Laatst zat ik te kijken naar het programma “The Voice Kids” een talentenshow waarin kinderenmet zangtalent het tegen elkaar op moeten nemen. Deze vrijdag was de laatste aflevering van de audities. Van de audities alleen al waren vier afleveringen. Op de site van The Voice stond dat er superveel kinderen zich hadden opgegeven. Ze hadden zelfs nog een voorselectie moeten maken. Een auditieronde, voor de echte auditieronde. Blijkbaar vinden veel kinderen het leuk om te zingen, denk je dan.

Maar dat was het meestal niet. Wat mij oprecht verbaasde was dat toen de kinderen in de camera hun motivatie moesten vertellen, de meerderheid het over “beroemd worden” had. “Handtekeningen uitdelen, dat lijkt mij het leukste aan beroemd zijn” hoorde ik ergens, en “dan loop ik over straat en dan weet iedereen wie ik ben.”
Een tijdje terug zag ik op tv een programma dat ging over de jeugd van tegenwoordig en hun ambities. Daarin werd onder andere gezegd dat jongeren van vandaag de dag veel meer onder druk staan dan vroeger. Kinderen moeten later een goede baan krijgen en veel verdienen. Pas als je rijk wordt van je beroep, is het een goed beroep. Maar het beste is wel als je beroemd wordt en iedereen je kent. Weten die kinderen wel waar ze het over hebben? Worden die rijkdoms- en beroemdheidsdromen ingefluisterd door trotse ouders of is het toevallig iets wat bij de leeftijd hoort? Minder jongeren willen later leraar worden of verpleegkundige. Staan jongeren van deze tijd echt meer onder druk of willen ze gewoon aandacht?
Gelukkig waren er bij The Voice ook nog genoeg kinderen met een Billy Eliiot motivatie: Zij wilden zingen omdat zij van zingen hielden, en mensen wilden raken.  En mij raken, dat deden de meesten van die kinderen wel.

Trots op Nederland

Steeds vaker hoor ik mensen praten over het buitenland. In Nederland studeren willen de meeste studenten niet meer. Waarom in Nederland blijven als je ook naar Engeland, Japan of zelfs de VS kunt. Wie wil dat nou niet? Weg uit dit koude kikkerlandje waar je “al gek genoeg doet als je normaal doet”. Het buitenland kan je toch vele meer bieden?
Bovendien is het erg leerzaam en leuk, ergens anders studeren. Je leert een andere cultuur en een andere taal. Maar waarom willen we nou zo graag weg uit Nederland? Is het te koud? Gebeurt er te weinig? Wordt alles hier te klein aangepakt? Kent iedereen Nederland nu eenmaal wel? Of willen de mensen gewoon verandering?
Het gras is groener aan de overkant? Tegenwoordig hoor ik zelfs mensen praten over daar voor altijd blijven. “Waarom dan?” vroeg ik aan een paar mensen. “Wat maakt Nederland minder interessant?”

“Nederland maakt geen goede films.” Dat hoor ik vaak genoeg. Ons landje kan niet tippen aan Amerika. Bovendien kunnen Nederlanders niet acteren en is de taal irritant. Nederlandse boeken zijn niet slecht geschreven maar lijken allemaal hetzelfde. Veel liever lezen mensen Engelse boeken. “Die boeken vind ik realistischer geschreven”.
“Nederlandse muziek is slecht. De taal klinkt raar, overdreven. Ik heb de neiging om tegen Nederlandse muziek te zeggen: Stel je niet zo aan!”

Jan Terlouw schreef Oorlogswinter, een succesvol boek dat in 2008 door Martin Koolhoven verfilmd werd en vele prijzen won waaronder De Platina Film en De Gouden Film. In 2010 kwam de film Oorlogswinter op de shortlist van de Oscarnominaties. Oorlogswinter greep net naast een Oscar.
De film is internationaal ook zeer goed verkocht. Onder andere in de Verenigde Staten, China, Australië, Frankrijk, Ierland, Nieuw-Zeeland en Duitsland.
Ook schreef Terlouw Koning van Katoren, het maatschappijkritische verhaal waarin de 17-jarige Stach zeven opdrachten moet vervullen om koning te worden van Katoren. Van dit prachtige boek met dubbele bodem en vele moralen zijn verscheidene (amateur) toneelvoorstellingen en musicals gemaakt. Kassander film, een internationaal filmbedrijf dat onder andere ook het prachtige boek Kruistocht in Spijkerbroek van Thea Beckman verfilmde, heeft nu de filmrechten hiervoor gekocht. Ook het boek Gods gym, van Leon de Winter staat op de lijst om verfilmd te worden. Hoewel de eerste twee schrijvers dan misschien voornamelijk voor kinderen schrijven weet ik zeker dat de verhalen en films ook zeker volwassenen aanspreken.
Top toch, dat de boeken van onze Nederlandse schrijvers internationaal verfilmd worden? Aan goede (kinder) schrijvers lijkt Nederland dus niet een zodanig tekort te hebben.

Dat Nederlandstalige muziek sommige mensen niet raakt, lijkt misschien onlogisch maar vind ik toch ook wel een beetje begrijpelijk. We zijn opgegroeid met Engelstalige muziek. En natuurlijk kan het altijd je smaak niet zijn.
Maar kijk eens naar dit rijtje>
Krezip, Alain Clark, Di-rect, Destine, Only Zeven Left, Valerius, Within Temptation.
Allemaal goeie Nederlandse “Bands” die Engels zingen.

Bovendien, Als je ze eenmaal een beetje gewend bent, die Nederlandse nummers, vind ik ze persoonlijk niet zo slecht. “Pak maar mijn hand” van Nick en Simon en “liefs uit London” van Bluf bezorgen mij regelmatig nog de bibbers. Maar dat is natuurlijk mijn mening en smaak.

Nederland heeft een prachtige cultuur. Maar naar mijn mening lijkt die soms weggestopt te worden. Zie je al die toeristen met open mond kijken naar al die dwanghekken en kinderen tijdens de optocht van Sinterklaas, als-ie weer in het land is? Die gekke Nederlandse kinderen die hun schoen onder de kachel zetten omdat ze dan misschien snoep en cadeautjes erin krijgen.  En van wie? Van een man met een baard en een rode mantel met zijn donkere helpers die rare pakjes aanhebben met veren erop. Geweldig toch?
Hou je van stroopwafels? Kaas? Klompen, molens, grachten? Al die lichtjes ‘s avonds in Amsterdam?
Kom op, Nederland, Wees trots op jezelf!

bron: wikipedia

11-grachtentocht

Schaatsen voor de deur!
Kinderen, volwassenen, oudere mensen, allemaal gingen ze het vandaag uitproberen. Schaatsen op de grachten is dan natuurlijk ook niet heel normaal. Wanneer doe je dat nou?
Eindelijk zijn de grachten er dik genoeg voor en daarom kwam iedereen ook speciaal hiervoor met de schaatsen om de hals geknoopt naar buiten.

Mannen van rond de 40 in schaatstenue met prachtige noren racen tussen de kleuters door die zich een beetje staande proberen te houden aan papa's hand. In half vastgevroren bootjes trekken mensen hun schaatsen aan en proberen aarzelend het ijs uit. Er zitten toch wel veel bobbels en scheuren in, maar daar wen je wel aan. Buurtbewoners komen elkaar tegen en vragen zich af of “ze het nog wel kunnen” en of “hun duikboten van schaatsen er wel een beetje normaal uitzien”.  Twee oudere dames van boven de zestig schaatsen rustig pratend arm in arm tegen de stroming in. Een meisje laat zich voorttrekken door haar hond die enthousiast over het ijs sjeest, jongens van ongeveer twintig houden even een ijshockey-break aan de kant. Ze zijn al zo lang bezig. Aan de andere kant proberen jongetjes elkaars muts af te pakken.
Onder de bruggetjes ziet het ijs er nog wel een beetje verraderlijk uit. Daar is het dus remmen geblazen en rustig stappen. Om de twee bruggen hebben cafeetjes tafels en stoelen op het ijs gezet of verkopen mensen zelf chocolademelk en erwtensoep.
Er hangt een supergezellige sfeer en als er op een brug een koets met paard rijdt, is het schilderij tafereel van een winterwonderland compleet.
Of de Elfstedentocht nou doorgaat of niet, de 11-grachtentocht hebben veel mensen vandaag gehaald!

Vals Licht, eigen Recensie

Vals Licht, eigen mening.Vals Licht is een boek van Joost Zwagerman, dat in 1991 is uitgekomen.
Dit is mijn mening over het boek.

Het boek trekt je in het verhaal al vanaf de eerste zin: “Niemand mocht weten waar zij elkaar voor het eerst hadden ontmoet”. Je wordt aangetrokken door een soort spanning die al op de eerste bladzijde voelbaar is. Als je begint te lezen wil je weten wat er gaat gebeuren. Want dat er iets gaat gebeuren met de student Simon en de prostituee Lizzie is duidelijk.

De karakters vind ik heel mooi en duidelijk uitgewerkt in zijn boek.Je ziet hoe Lizzie van onbegrepen jong meisje met een jongenslichaam verandert in een vastberaden maar angstige prostituee. Ook Simon leer je goed kennen. Op de helft van het boek kon ik zelfs bijna voorspellen wat zijn karakter op dat moment zou doen.Ik werd geinspirieerd door de alledaagse maar toch bijzondere dingen die worden beschreven in het boek. Zo gaat Lizzie iedere nacht, na een avond werken in een heet bad met veel schuim. Simon zit bij haar en praat met haar, maar hij raakt haar in het begin nooit aan. Dat is logisch want Lizzie gaat niet voor niets elke nacht in een heet bad: ze schrobt haar lichaam tot het rood is om zichzelf schoner te voelen.
Ook slikt Lizzie veel vitaminepillen om al het snoep en ijs dat ze koopt een beetje te compenseren. Op het gemak waarmee Lizzie Simon mee naar haar huis neemt en met veel enthousiasme haar “onderwaterkamer” laat zien, is bijna jaloers makend. Later zie je pas in dat dat een heel nagatieve gedachten is. Lizzie is juist niet wie zij is.
Het boek veraste mij niet ee keer, maar wel drie keer. Steeds als je denkt dat je begrijpt hoe de liefdesverhouding tussen Simon en Lizzie precies in elkaar zit en waarom de dingen gaan zoals ze gaan, wordt het roer weer opgezet en moet je even nadenken en terugdenken naar het begin van het boek omdat alles dan anders is. Ik vond eht erg leuk om verasst te worden. Wel vond ik dat het verhaal misschien iets minder uitgebreid kon worden verteld. Omdat er zoveel dingen beschreven werden dat je hersenen bijna aan het kraken werden gezet om het verhaal te kunnen begrijpen. Maar ik snap ook wel dat al die omschrijvingen het verhaal compleet maken. Omdat je alles bijna precies voro je ziet en iedereen bijna precies kent maakt dat het verhaal ook wel betrekkelijker en interessanter.
Het einde van het boek vond ik het mooist. Het zat er wel een beetje aan te komen dat Simon Prins en Lizzie Rosenvelt niet langer bij elkaar konden blijven. Het doet als lezer in het begin een beetje pijn dat Simon onopzettelijk gebruikt is door Lizzie. Hij was de brug van het angstige hoerenleven weer terug naar eht echte leven. Ik denk niet dat zij zonder hem weer een normaal leven op had kunnen bouwen. Pijnlijk is dan ook le lezen en te weten dat Simon niet bij Lizzie kan blijven. Hij is immers een deel van haar leven als prostituee en dat moet zij nu achter zich laten.