Vals Licht, eigen Recensie

Vals Licht, eigen mening.Vals Licht is een boek van Joost Zwagerman, dat in 1991 is uitgekomen.
Dit is mijn mening over het boek.

Het boek trekt je in het verhaal al vanaf de eerste zin: “Niemand mocht weten waar zij elkaar voor het eerst hadden ontmoet”. Je wordt aangetrokken door een soort spanning die al op de eerste bladzijde voelbaar is. Als je begint te lezen wil je weten wat er gaat gebeuren. Want dat er iets gaat gebeuren met de student Simon en de prostituee Lizzie is duidelijk.

De karakters vind ik heel mooi en duidelijk uitgewerkt in zijn boek.Je ziet hoe Lizzie van onbegrepen jong meisje met een jongenslichaam verandert in een vastberaden maar angstige prostituee. Ook Simon leer je goed kennen. Op de helft van het boek kon ik zelfs bijna voorspellen wat zijn karakter op dat moment zou doen.Ik werd geinspirieerd door de alledaagse maar toch bijzondere dingen die worden beschreven in het boek. Zo gaat Lizzie iedere nacht, na een avond werken in een heet bad met veel schuim. Simon zit bij haar en praat met haar, maar hij raakt haar in het begin nooit aan. Dat is logisch want Lizzie gaat niet voor niets elke nacht in een heet bad: ze schrobt haar lichaam tot het rood is om zichzelf schoner te voelen.
Ook slikt Lizzie veel vitaminepillen om al het snoep en ijs dat ze koopt een beetje te compenseren. Op het gemak waarmee Lizzie Simon mee naar haar huis neemt en met veel enthousiasme haar “onderwaterkamer” laat zien, is bijna jaloers makend. Later zie je pas in dat dat een heel nagatieve gedachten is. Lizzie is juist niet wie zij is.
Het boek veraste mij niet ee keer, maar wel drie keer. Steeds als je denkt dat je begrijpt hoe de liefdesverhouding tussen Simon en Lizzie precies in elkaar zit en waarom de dingen gaan zoals ze gaan, wordt het roer weer opgezet en moet je even nadenken en terugdenken naar het begin van het boek omdat alles dan anders is. Ik vond eht erg leuk om verasst te worden. Wel vond ik dat het verhaal misschien iets minder uitgebreid kon worden verteld. Omdat er zoveel dingen beschreven werden dat je hersenen bijna aan het kraken werden gezet om het verhaal te kunnen begrijpen. Maar ik snap ook wel dat al die omschrijvingen het verhaal compleet maken. Omdat je alles bijna precies voro je ziet en iedereen bijna precies kent maakt dat het verhaal ook wel betrekkelijker en interessanter.
Het einde van het boek vond ik het mooist. Het zat er wel een beetje aan te komen dat Simon Prins en Lizzie Rosenvelt niet langer bij elkaar konden blijven. Het doet als lezer in het begin een beetje pijn dat Simon onopzettelijk gebruikt is door Lizzie. Hij was de brug van het angstige hoerenleven weer terug naar eht echte leven. Ik denk niet dat zij zonder hem weer een normaal leven op had kunnen bouwen. Pijnlijk is dan ook le lezen en te weten dat Simon niet bij Lizzie kan blijven. Hij is immers een deel van haar leven als prostituee en dat moet zij nu achter zich laten.