Om het evenwicht te tarten
legde hij zijn voeten op zijn bank
En leunde achteloos achterover
haalde zijn neus op voor haar stank
Zijn kin had hoogtevrees
en durfde nooit naar beneden te kijken
Hij stopte zijn angsten altijd weg
Liet zijn gevoelens nooit blijken
Maar zijn nieuwsgierigheid won het
En hij keek voorzichtig naar haar opzij
Toen hij het verlangen voelde
van haar aanwezigheid nabij
Altijd had hij iemand gehad om het hebben
Nooit om het geen
Te snel om de pijn te voelen
Als datgene weer verdween
Nu bleef hij kijken naar haar armen
Ze lagen losjes maar onhandig in haar schoot
En hij voelde zich veilig toen zijn hand
Zich zachtjes om de hare sloot
<!--[if !supportLineBreakNewLine]-->
<!--[endif]-->
Geen opmerkingen:
Een reactie posten