Verslag De Vrek

Afgelopen zaterdag, 12 november 2011 ben ik met mijn ouders en mijn zusje naar de voorstelling De Vrek geweest in de stadsschouwburg. De stadsschouwburg vind ik een leuke schouwburg. Het is er heel gezellig bij binnenkomst en het trappetje naar en van de garderobe vind ik heel leuk. Ik was er al een hele tijd je niet geweest dus mijn ouders vonden dat we maar weer eens naar een voorstelling moesten. En ik had al van een paar mensen gehoord dat De Vrek een leuke voostelling is. De grote zaal in de stadsschouwburg vind ik eigenlijk niet een ideale zaal. Als er iemand voor je zit met een groot hoofd, moet je daar helemaal langs kijken. En als je op het balkon rechts zit kan je een rechterstuk van de zaal moeilijk zien en andersom. Maar ik vind het wel heel gezellig en mooi. Wij zaten in het midden en dat vond ik toch wel een prima plek.
De vrek is geschreven door Molière, een Franse toneelschrijver. Ook gingen we naar deze voorstelling omdat we in de zomer een ander stuk hebben gezien, Warenar van P.C. Hooft.  Molière en P.C Hooft hebben De Vrek en Warenar allebei gebaseerd op een stuk van de Romein Plautus. We vonden het dus leuk om deze twee te vergelijken.


Ik vond het ook leuk om te zien hoe de regisseur dat zelfde stuk heeft gemoderniseerd. In deze tijd is het natuurlijk niet zo normaal om een dochter uit te huwelijken voor een bruidsschat. Dat is dan niet zo realistisch, maar het was wel leuk. Dat maakte het wel apart.


De acteerprestaties vond ik erg verschillend. De hoofdrol vond ik goed gespeeld en zijn zoon. Maar er was ook een actrice die ik minder goed vond. Er waren een paar scenes die ik niet snapte. Zo zou er een trouwerij plaatsvinden zeiden ze, maar daar werd verder niets over gezegd. De muziek vond ik wel leuk en goed gekozen. Wel was er, tijdens een paar scenes een irritante pieptoon te horen. Die vond ik dan weer iets minder.
Eerst snapte ik het decor niet echt. Het zag er een beetje ingewikkeld uit. Maar later snapte ik hoe het in elkaar zat, het was namelijk een huis, en toen vond ik het heel mooi. In de eerste scene wordt het ochtend en dan zie je het langzaam licht worden uit de linker coulissen die een balkon moest voorstellen. Dat vond ik erg leuk gedaan!
Er was een scene waarin niets werd gezegd maar alleen maar muziek werd gespeeld. Daarin stormde de vader woedend door het huis en joeg iedereen die hij tegenkwam de stuipen op het lijf. Tijdens die scene zat ik echt te genieten. Het was heel spannend en grappig. Die scene zou ik graag nog een keertje willen zien want het is mijn lievelings scene.
De wijzigingen die de regisseur in dit stuk heeft aangepast vind ik erg leuk. Maar het is wel erg gericht op een moraal. Op het einde pleegt de hoofdrolspeler namelijk zelfmoord. Iets wat in de andere versies niet gebeurt. Dat is denk ik omdat hij die moraal echt tot de kijker wil laten doordringen. Dat vind ik wel een goed motief maar ik vond die laatste zelfmoordscène toch iets te lang duren. Ook vond ik dat ze het stuk een beetje expres niet heel grappig hebben gemaakt. Ter wel er wel meer uit te halen valt. Er zijn namelijk heel veel grappige botsingen van personages en misverstanden. Maar daar ging het niet om, dat snap ik ook wel.
Al met al vond ik het een mooie voorstelling die zeker aan mijn verwachtingen heeft voldaan.


7,5