Vanavond was de tv premiere van de vrolijke familiefilm Dik Trom.

Het verhaal gaat over de familie Trom die in Dunhoven een restaurant beginnen, een stad waar iedereen dun is. De stad staat onder druk van Sonja Slager, overtuigend, grappig en af en toe zelfs een beetje beangstigend gespeeld door Loes Haverkort die de hele stad verplicht een streng dieet te volgen.
Dik Trom mag dan wel een kinderfilm zijn met vrolijke kleuren, ook voor volwassenen is het een erg leuke gezellige film met achter de boodschap dat je beter gelukkig en dik kunt zijn dan ongelukkig en dun, schuilt er nog een. Namelijk jezelf zijn. De kleuren in deze film zijn erg mooi. Samen met de muziek zorgen ze voor een leuke gezellige en eigen sfeer. De karakters in de film mogen dan wel echt "typetjes" zijn, toch worden ze door de meeste acteurs erg geloofwaardig neergezet. Zelfs Thijs Romer, die ik in andere films en series nooit zo sterk vond, ging in deze film helemaal los.
Grappig aan deze film is dat alle kinderen heel goed gecast zijn bij de ouders. Of de ouders bij de kinderen. In het begin van de film is het erg grappig om te zien dat de kinderen hetzelfde aan hebben als de ouders en op hun ouders willen lijken.
Naast vrolijk is deze film in het begin eigenlik ook heel zielig. Doordat de familie Tromp zo'n lieve gezellige familie is, leef je helemaal met ze mee op de momenten dat het ze tegenzit. Als er niemand komt op de feestelijke opening bijvoorbeeld. Harverscheurend.
Ook heeft de film niet zo'n voorspelbaar einde. Natuurlijk komt het lekker goed, maar dat gun je alle karakters helemaal.

Eigenlijk wilde ik tijdens de film, heel toepasselijk iets te snoepen halen voor erbij maar ik kon gewoon niet stoppen met kijken. Er kwam geen enkel dood moment dat ik wilde missen.