Woensdagavond zes juni 2012 ging ik met mijn ouders en zusje naar de laatste voorstelling van de musical Ramses, het levensverhaal van Ramses Shaffy omringd door humor en zijn mooie liedjes.
De zaal in DeLaMar was erg mooi. We zaten in de grote zaal, de Wim Sonneveld-zaal. De muren en stoelen in DeLaMar zijn allemaal rood. Een beetje logisch is dat wel in een theater, maar in vind het superleuk, want rood is helemaal mijn kleur. In mijn hoofd noem ik het DeLaMar theater dan ook altijd stiekem “mijn” theater. Hoewel daar naast mijn naam, Fien (DeLaMar) natuurlijk geen aanleiding naar is. In de gang naar de zaal hangen allemaal foto’s aan de muur van acteurs. Ik zag Pierre Bokma, Hein Van Der Heijden e.a. Hoewel ik van veel andere mensen hoorde dat ze de foto’s eigenlijk een beetje te groot vonden voor de gang, of de gang te klein voor de foto’s, vind ik ze erg mooi. Ik gok dat de fotograaf de foto's een beetje heeft gemaakt met het idee van “Dit zijn echte mensen”. Moedervlekken, rimpels, puistjes en andere kuiltjes in het gezicht zijn namelijk gewoon gebleven op de zwartwit foto’s. Maar ik vind het zoals eerder gezegd wel iets hebben. Want ook die dingen horen bij je en maken iemand tot wie hij is.
In de Wim Sonneveld-zaal zaten wij bijna helemaal achteraan in het midden. In het midden is het plafond lager dan vooraan, zodat je het plafond van het podium niet kunt zien. Dat is natuurlijk ook niet noodzakelijk, want er speelt zich bijna nooit iets af op het plafond. Toch heb ik altijd de vreemde tik om het plafond van het toneel te willen zien, dit was dus even wennen.
Verder zaten er bijna geen kinderen in de zaal. Afgezien van een aantal jongens van een jaar of zestien, zeventien. Maar Ramses is misschien ook minder bekend bij de jongere generaties. Toch vond ik het wel een makkelijk toegankelijk stuk. Voor twaalfjarigen(mijn zusje), en waarschijnlijk zelfs voor jonger.
De tweede helft vond ik aanzienlijk beter dan de eerste. Het leek wel alsof iedereen er nog een beetje in moest komen in de eerste helft van de voorstelling. Wat natuurlijk ook best voor te stellen is. Maar ook de acteurs waren rustiger. Wat misschien ook meespeelt is dat in de eerste helft het verhaal nog erg rustig was. Er vonden veel scenes plaats in het bejaarden tehuis met de oude Ramses. Deze scenes kwamen meestal snel achter de liedjes en de uitbundige enthousiaste scenes van de jonge Ramses aan. Doordat dat zo snel ging, ging de energie een beetje op een neer. Er werd niet uitgegaan van een punt waar alles tot een ontploffing zou komen. De spanning die opgebouwd werd, werd meteen weer afgebouwd door de stukjes daarna. Maar de stukjes in het bejaardentehuis waren zeker niet saai. Eerder ontroerend en opvallend geestig.
Jammer was dat mensen bij de meeste liedjes amper konden meezingen omdat de liedjes die gezongen werden in de eerste helft heel erg ingekort waren. Wij, die de meeste liedjes van Ramses wel kennen, vonden dat wel even jammer. Maar gelukkig maakte de tweede helft veel goed. Uiteindelijk besloot ik ook dat een meezing musical misschien niet zo op zijn plaats was.
William Spaaij vond ik een erg goede Ramses. Om me heen hoorde ik na afloop wat commentaar over dat hij niet echt “een Ramses” was. Ik heb Ramses helaas nooit echt meegemaakt, ik weet amper hoe hij eruit zag, laat staan hoe hij zich gedroeg (hoewel de musical een goed beeld gaf van zijn gedrag). Daarom kan ik hier niet kritisch over zijn. Naar mijn mening was Ramses een heel “eigen” persoon, die te veel dronk, van avontuur hield en liedjes maakte. En die net als ik gek is op de stad, op Amsterdam ’s avonds. Ik vond William Spaaij een zeer eigen Ramses neerzetten die naast grof en wild toch ergens ook wel weer sympathiek is. Een Ramses waar je stiekem wel heel erg van gaat houden.
Wel deed William in het begin af en toe iets raars met zijn stem terwijl hij zong. Dan leek het alsof hij heel erg Amsterdams probeerde te praten. Misschien probeerde hij zijn stem op die van Ramses te laten lijken of er een Amsterdamse swing aan te geven. Met de nadruk op “Probeerde”. Wellicht was het beter geweest om het helemaal weg te laten.
Ook moest je vanaf het begin af aan het beeld in je hoofd over hoe de liedjes van Ramses wáren laten varen. De liedjes werden "gecoverd", zoals dat heet en konden niet op dezelfde manier gezongen worden als hoe Ramses ze zong. Dit is onmogelijk. Zie het voorbeeld hierboven. Daarom moesten we eerst nog even wennen aan de andere manieren waarop de liedjes gezongen werden.
Cindy Bell als Liesbeth was zeer goed. De eerste scene waarin ze in het tehuis komt en de oude Ramses (gespeeld door Tom Jansen) ontmoet vond ik erg goed gespeeld. Van beide partijen. Bovendien zong ze de hele voorstelling prachtig en spat zuiver.
Hoewel Tom jansen niet zo goed zong, was hij uitermate grappig en droog. Vooral bij de stukjes waarin heden en verleden door elkaar liepen. Het is erg leuk om te zien hoe daarmee gespeeld wordt. (Gespeeld met een dubbele betekenis).
Thomas Cammaert die Joost speelde deed het stukje waarin hij de moeder van Ramses was, erg goed.
Mijn favoriete scene is de scene waarin Ramses ruzie krijgt met Joost en Liesbeth. Waardoor hij ze allemaal wegjaagt en daar zelf heel ongelukkig van wordt. Dan komt de oude Ramses en omhelst zijn verleden. Daarna zingen zij het lied “Moeder” wat ik niet kende, maar veruit het beste lied vond van de eerste helft. De rest van de liederen in de eerste helft waren langzame liedjes. De tweede helft had een wat spannender repertoire met onder andere “Sammy”, “De wereld heeft mij failliet verklaard” en “Laat me” waarbij er meer emotie en verhaal te horen en zien was. Want het mooiste vind ik toch altijd een verhaal vertellen met de combinatie van muziek en toneel. Niet een van de twee, maar beide. Want dat raakt je.
Daarnaast vond ik de vertolking van het nummer “De een wil de ander” geniaal. Tijdens deze originele uitvoering is Ramses stomdronken terwijl hij dit zingt. Echt genieten, ging er door mijn hoofd toen het nummer klaar was. Maar het was nog helemaal niet klaar. Na dit nummer werd de voorstelling pas écht goed. Het lied van Liesbeth en Ramses als Liesbeth Ramses op komt zoeken in het ziekenhuis nadat Ramses daar is opgenomen vanwege zijn alcoholprobleem is ook erg mooi.
Het stuk is geschreven door Dick van den Heuvel, die de prachtige liedjes en het verhaal van Ramses tot een goed geheel heeft geschreven. Albert Verlinde heeft het geproduceerd en kwam op het einde nog even het podium op. Het was immers de laatste voorstelling. Ook wees hij ons erop dat Liesbeth List in de zaal zat. Grappig! Het stuk is geregisseerd door Peter de Baan, wat hij uitermate goed heeft gedaan: Het was een prachtstuk.
Ik ben erg blij dat ik naar Ramses ben gegaan. Ik wilde achteraf eigenlijk niet eens naar huis. Maar het was al laat en aan alles komt een eind. Nu heb ik weer een hele mooie onvergetelijke voorstelling op mijn lijstje staan en natuurlijk weer een leuke recensie op mijn blog. Jammer dat dit de laatste voorstelling was want anders zou ik Ramses zeker aanraden!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten