Oom Wanja

"Oom Wanja" is een toneelstuk geschreven door Anton Tsjechov, een Rus die leefde van 1880 tot 1904. Oom Wanja schreef hij in 1897, toen hij dus 17 jaar oud was. Ook schreef hij "De Kersentuin", een stuk dat volgend jaar uitgevoerd wordt door Hummelinck Stuurman theaterbureau.

Nadat de professor, een rijke geleerde wegtrok van het landschap van de familie, nadat zijn eerste vrouw overleed, is het aan oom Wanja en zijn dochter om het landgoed zo goed mogelijk te onderhouden. Dan trouwt de professor met een jonge mooie vrouw waar Wanja stiekem verliefd op is. Wanneer het echtpaar terugkomt naar de plattelandsfamilie, worden oude wonden opengereten en zal alles een zooitje worden.

De familiebanden waren in het begin erg moeilijk te begrijpen voor iemand die het verhaal niet kende. Wie was er nou familie van wie, wie was er getrouwd met wie, en wie was er verliefd op wie? Zelfs na de voorstelling was het nog verwarrend. Maar het deed niet af aan het verhaal.

Met het decor konden niet veel verschillende dingen mee gedaan worden. Het was telkens diezelfde keuken. De keuken was de plek waar alles zich altijd afspeelde en de keuken bleef de keuken. Doordat aan weerzijden van de colise witte doeken waren waar lampen achter schenen leek het net of er 's ochtends een frisse ochtendlucht doorheen kwam. 's avonds en 's nachts was het donker. Als het onweerde hoorde je dat en als het regende zag je de kleine druppels gemaakt door het licht. Dat was erg subtiel gedaan. Verder waren er ook veel grappige "stunts". Mensen die serviezen kapot gooien, gitaar of piano spelen, om tafels heen rennen met geweren, op diezelfde tafel vrijen etc.
Een beetje actie. Deze momenten waren er wel, en dan genoot het publiek ook intens van de afwisseling, maar deze momenten mochten de andere rustigere stukken wel meer onderbreken. De rust en monologen waarin ellendigheid werd beschreven duurden soms een beetje te lang. Vooral aan het einde. Hoewel de drama mooi gespeeld werd, moest er dus wat eer afwisselende actie erin. Actie houdt het publiek scherper.

De acteurs speelden erg overtuigend. Pierre Bokma is mijn grote held en idool, maar daar hadden we misschien ook niet anders van verwacht. Maar ook Randy Fokke droeg haar stenen bij. Wat een mooie heldere stem heeft zij! En de stukjes die in het eerste gezicht dramatisch waren en ook makkelijk konden worden overdreven zoals de scene waarin ze vertelt dat ze verliefd is op de dokter, deed ze erg realistisch en puur.
De bijdrage van de moeder van Oom Wanja en de oude bediende (Puist)waren nihil. De goede acteurs speelden prima, en het publiek was erg gecharmeerd door het gitaarspel, maar ze hadden geen echte functie. Het zou beter zijn geweest deze personages meer tekst of verhaallijn te geven, of ze weg te laten.

Verder nog een ode aan de humor die in ruime mate aanwezig was in het stuk. Vooral Pierre Bokma veroorzaakte regelmatig een lachsaldo in de zaal, maar ook de andere spelers en de situaties konden hilarisch zijn.
***

29 mei 2012 20.30 DeLaMar theater