Mijn Brug

Er is een brug, niet ver van mij vandaan, waar het altijd mooi is.
's Winters ligt daar het dikste pak sneeuw en heb je als je op de brug staat het mooiste uitzicht over de bevroren grachten.
's Avonds sta je daar in het mooiste avondlicht. Van dat oranje en rood.
's Nachts zie je overal lichtjes om je heen.
's Zomers loopt iedereen daar. Over de brug, in het zonnetje met korte broeken, boodschappentassen vol ijs, zonnebrillen in lekker los en vrij haar, een lach op ieders gezicht.
Ik loop daar ook vaak. Altijd blijf ik eventjes staan om van mijn brug te genieten. Maar ik kan niet te lang blijven. Dan worden andere mensen onrustig. Als ik met mensen samen loop, willen ze snel thuis zijn, of op de plaats van bestemming. De mensen op de brug kijken naar me als ik me over het donkergroene Amsterdamse hekje buig en over de grachten staar. Ze willen doorlopen, en ze willen dat ik doorloop, want ik ben helaas niet de enige wandelaar op mijn brug.

Ik wou dat ik er een hekje omheen kon zetten. Of zo'n rood-wit lintje wat je altijd ziet als er ergens gebouwd wordt.
Of ik zet er een zwartomrand geel bordje neer met: "Niet betreden".
Dan kan ik daar altijd alleen zijn. Daar op mijn brug. Waar de avonden het mooist zijn.
Helaas ligt mijn brug op een weg waar het altijd druk is. Rijden er geen auto's, dan fietsen en lopen er altijd wel mensen. De fietsers zouden verbaasd blijven staan. Ze zouden zich afvragen of er aan de weg gewerkt werd, en waarom. Maar als ze dan niets aan de weg zouden zien, geen tegels uit de straat, geen bakken zand, geen stratenmakers, dan zouden ze van hun fiets afstappen en met een hand het lint omhoog duwen. Met de andere hand zouden ze de fiets eronder door laten en eenmaal boven op mijn brug, zouden ze weer opstappen en zich naar beneden laten glijden. Met auto's en voetgangers zou het ook wel ongeveer zo kunnen gaan.
Als de mensen hen dan zien staan, zouden ze nieuwschierig worden. Ze zouden zich afvragen: "Wat doen zij nou op die brug? Die mag je toch niet betreden?" Ze zouden misschien begrijpen dat er iets moois te zien is en gluipen onder het lintje door. Ze denken: "Als andere mensen hier stiekem ook zijn, dan kunnen wij toch ook even stiekem kijken?".
Binnen mum van tijd zou mijn brug overlopen van de mensen. Misschien wel meer dan eerst.
En ik zal weer tussen hen lopen en zo lang mogelijk stil staan en kijken naar het water in de grachten. Dan zal ik doorlopen.
Misschien moet ik niet zo hebberig zijn. Laten we er ieders brug van maken. Ik ben bereid hem te delen met iedereen die ook zou willen dat deze geweldig mooie brug, van hem was.