Fotografie is best leuk!

Laatst ben ik er achter gekomen dat fotograferen echt heel erg leuk is!
Zelf fotografeer ik niet zo vaak. Het merendeel van de tijd gebruik ik mijn camera om te filmen. Mijn zusje is een veelgebruikt slachtoffer. Aangezien zij heel vaak in mijn omgeving is (op vakanties als ik net een mooi plekje heb gevonden) of als ik in een weekend net een leuk film ideetje heb bedacht.

Sinds een week probeer ik elke dag een foto te maken om mijn fotografiekunsten te verbeteren. Ik heb namelijk een gedreven voorbeeld. Crea bea Willemijn van willemijnsblog.blogspot.com.

Ik hou heel erg van foto's die iets uitstralen of iets proberen te vertellen.
Dit zijn mijn probeersels:

Wat zeggen haar ogen?
(klik alsjeblieft voor groter formaat=mooier)

Een romantische ontmoeting van ons konijn Truffel (Links) en de kat van de buren Baas (rechts). Kunnen ze ondanks de zovele verschillen vrienden zijn?

Spontane foto van Santje :)
Let op: de kleuren van haar vest en rokje komen overeen met die van de steigers van gebouwen erachter!

Misschien kun je door deze rare (en daarom ook meteen leuke) constructie niet meteen zien wat deze foto voorstelt: het is een zonnehoed met een bloemetje erop.
Genomen toen ik met mijn opa en oma naar de toren van Austerlitz ging. Het was toen een erg zonnige en "bloemige" dag.

Dat kunnen we helaas deze dagen niet meer zeggen. Wat een regenachtige novemberweek!
Maar ook regen en kou kunnen mooie fotos opleveren, toch? ;)

Dus hopelijk binnenkort meer!

Tienertoeren 2012

30, 31 juli en 1 augustus zijn Willemijn en ik gaan tienertoeren. De trein bracht ons heel gemakkelijk naar een paar leuke uithoeken van het land. Nijmegen, Maastricht, Dordrecht en Delft. Het was het begin van onze wereldreis! (Want je moet altijd klein beginnen)

(Willemijn en ik in de trein, we hebben er in totaal zo'n 15 uur in gezeten)

Nijmegen
We werden verliefd op de mooie oude gebouwen en het prachtige uitzicht met het verschil in hoogte waar we in Adam ver naar kunnen zoeken, waren bang voor een prachtige zwarte zwaan in het kronenburgerpark, schuilden met andere slachtoffers onder de bomen in het park toen het begon te plenzen, werden raar aangekeken toen we op straat iets aten, Willemijn kreeg veel aanspraak met lieve mensen toen ze keihard tegen een glazen deur aan botste, struinden de hele stad door en kwamen instinctief overal zonder op een kaart te kijken en vonden de schone stad met haar aardige mensen zeer opmerkelijk.

Maastricht
Met haar mooie stenen in de straten en verschil in hoogte vonden wij Maastricht een prachtige stad. We verdwaalden helemaal naar "hoog Frankrijk" wat ver van het centrum af ligt, maar nog steeds dat mooie Belgisch/Franse tintje heeft, aten een heerlijke chocoladewafel, gaven de vlaamse frieten (tuutjes) een dikke negen, zeiden dat de rode kerk op het Vrijthof onze favoriet was van alle vele kerken in Maastricht die ze volgens Willemijn "allemaal op elkaar gegooid hadden", vonden de mooiste plekjes in het park, stonden wel een kwartier op de bruggen te genieten van het uitzicht, kochten een echte Limburgse citroenvlaai en zagen een coole gast over de top van de brug balanceren en konden geen barst van het accent verstaan.

(uitzicht vanaf een burg in Maastricht)

Dordrecht
Op de tweede dag sliepen we in Dordrecht bij mijn oma waar ik Willemijn eerst het huis liet bewonderen. Die volgende ochtend beklommen we de toren van de Onze lieve vrouwe kerk, telden de treden (375), kochten slippers bij de action omdat het veel te warm was en struinden nog lekker door de stad voor dat we op de trein stapten naar...

(Uitzicht vanaf de toren van de Onze Lieve Vrouwenkerk)

Delft
Nou moeten we eerlijk bekennen, van dat Delfts Blauw hebben we niet veel gezien. Maar wat een lieve grachtjes met hun witte bruggetjes en nauwe straatjes! Lieve winkeltjes, een super mooi groot plein, mooie kerken en knappe jongens...

(op het plein in Delft)

Zoals je hoort/ziet/leest hebben we het prima naar onze zin gehad deze 3 daagjes. De tienertoer is dan ook zeker aan te raden. Het is zo makkelijk om met een uitgeprint papiertje als toegangsbewijs gewoon in elke trein te kunnen stappen. We vonden drie dagen veel te kort om heel Nederland te ontdekken maar stiekem waren we na die drie leuke lange dagen ook wel een beetje moe :)

Op Willemijns blog> http://willemijnsblog.blogspot.nl staan meer fotos en andere verhalen over ons driedaagse avontuur!

Hugh Dancy

Hugh Dancy is een Brits acteur die nu 37 jaar oud is. We kennen hem van zijn rollen als David Copperfield in David copperfield, Luke Brandon in Confessions of a shopaholic en Prince Char(mant) in Ella Enchanted.

Prince Charmant (29)

Luke Brandon (34)

David Copeperfield (25)

Wat ik zo leuk vind aan hem, afgezien van zijn leuke Britse accent, mooie ogen en lieve blik, is dat hij in David copperfield, heel iemand anders is dan Prince Char en dat hij als Luke Brandon heel iemand anders is dan David Copperfield. Ik vind hem dus gewoon goed :)
Maar daarnaast hou ik ook errug veel van zijn haar. Vooral in David Copperfield is het lekker lang. Tegenwoordig scheren veel jongens in de zomer hun prachtige mooie lange haar af en lopen met een kale kop rond. Rare wezens.
Ah ja, ik snap het ook wel weer een beetje. Maar toch zouden ze moeten weten dat dat lange haar veel leuker is.

Kijk. Het eerste ziet er toch veel leuker uit dan het tweede?
Voor mij tenminste wel ;)

Vanavond was de tv premiere van de vrolijke familiefilm Dik Trom.

Het verhaal gaat over de familie Trom die in Dunhoven een restaurant beginnen, een stad waar iedereen dun is. De stad staat onder druk van Sonja Slager, overtuigend, grappig en af en toe zelfs een beetje beangstigend gespeeld door Loes Haverkort die de hele stad verplicht een streng dieet te volgen.
Dik Trom mag dan wel een kinderfilm zijn met vrolijke kleuren, ook voor volwassenen is het een erg leuke gezellige film met achter de boodschap dat je beter gelukkig en dik kunt zijn dan ongelukkig en dun, schuilt er nog een. Namelijk jezelf zijn. De kleuren in deze film zijn erg mooi. Samen met de muziek zorgen ze voor een leuke gezellige en eigen sfeer. De karakters in de film mogen dan wel echt "typetjes" zijn, toch worden ze door de meeste acteurs erg geloofwaardig neergezet. Zelfs Thijs Romer, die ik in andere films en series nooit zo sterk vond, ging in deze film helemaal los.
Grappig aan deze film is dat alle kinderen heel goed gecast zijn bij de ouders. Of de ouders bij de kinderen. In het begin van de film is het erg grappig om te zien dat de kinderen hetzelfde aan hebben als de ouders en op hun ouders willen lijken.
Naast vrolijk is deze film in het begin eigenlik ook heel zielig. Doordat de familie Tromp zo'n lieve gezellige familie is, leef je helemaal met ze mee op de momenten dat het ze tegenzit. Als er niemand komt op de feestelijke opening bijvoorbeeld. Harverscheurend.
Ook heeft de film niet zo'n voorspelbaar einde. Natuurlijk komt het lekker goed, maar dat gun je alle karakters helemaal.

Eigenlijk wilde ik tijdens de film, heel toepasselijk iets te snoepen halen voor erbij maar ik kon gewoon niet stoppen met kijken. Er kwam geen enkel dood moment dat ik wilde missen.

Vliegeraar

Vliegen is waar ik mee ben geboren
waarvan ik weet dat ik het kan
Ik wilde alles om dat te bereiken
Want ik wist er alles van

Vliegen is wat ik het liefste doe
Bij pijn, liefde en verdriet
Jij was degene die me vond
Maar vliegen, nee dat kon je niet.

Je ketende me vast aan een rots
Met mijn vleugels op mijn rug
Eens was het nog dichtbij
Nu kon je nooit meer terug

Met mijn vleugels in die ketting
Huilde ik wolken van verdriet
Andromeda, dat ben ik
Maar jij bent Perseus niet

Sorry maar
Vliegen doe je vrij

Musical Ramses

"Net als bij schrijven geldt het ook voor theater: schaamteloosheid is het mooist. Je bent nergens als er niet gedurfd wordt. Zonder gêne moet er gespeeld worden. Als je zonder gêne speelt, is het mooi. Durf prachtig te zijn. Niet perfect. Onperfectionistisch ís prachtig".


Woensdagavond zes juni 2012 ging ik met mijn ouders en zusje naar de laatste voorstelling van de musical Ramses, het levensverhaal van Ramses Shaffy omringd door humor en zijn mooie liedjes.


De zaal in DeLaMar was erg mooi. We zaten in de grote zaal, de Wim Sonneveld-zaal. De muren en stoelen in DeLaMar zijn allemaal rood. Een beetje logisch is dat wel in een theater, maar in vind het superleuk, want rood is helemaal mijn kleur. In mijn hoofd noem ik het DeLaMar theater dan ook altijd stiekem “mijn” theater. Hoewel daar naast mijn naam, Fien (DeLaMar) natuurlijk geen aanleiding naar is. In de gang naar de zaal hangen allemaal foto’s aan de muur van acteurs. Ik zag Pierre Bokma, Hein Van Der Heijden e.a. Hoewel ik van veel andere mensen hoorde dat ze de foto’s eigenlijk een beetje te groot vonden voor de gang, of de gang te klein voor de foto’s, vind ik ze erg mooi. Ik gok dat de fotograaf de foto's een beetje heeft gemaakt met het idee van “Dit zijn echte mensen”. Moedervlekken, rimpels, puistjes en andere kuiltjes in het gezicht zijn namelijk gewoon gebleven op de zwartwit foto’s. Maar ik vind het zoals eerder gezegd wel iets hebben. Want ook die dingen horen bij je en maken iemand tot wie hij is.
In de Wim Sonneveld-zaal zaten wij bijna helemaal achteraan in het midden. In het midden is het plafond lager dan vooraan, zodat je het plafond van het podium niet kunt zien. Dat is natuurlijk ook niet noodzakelijk, want er speelt zich bijna nooit iets af op het plafond. Toch heb ik altijd de vreemde tik om het plafond van het toneel te willen zien, dit was dus even wennen.
Verder zaten er bijna geen kinderen in de zaal. Afgezien van een aantal jongens van een jaar of zestien, zeventien. Maar Ramses is misschien ook minder bekend bij de jongere generaties. Toch vond ik het wel een makkelijk toegankelijk stuk. Voor twaalfjarigen(mijn zusje), en waarschijnlijk zelfs voor jonger.

De tweede helft vond ik aanzienlijk beter dan de eerste. Het leek wel alsof iedereen er nog een beetje in moest komen in de eerste helft van de voorstelling. Wat natuurlijk ook best voor te stellen is. Maar ook de acteurs waren rustiger. Wat misschien ook meespeelt is dat in de eerste helft het verhaal nog erg rustig was. Er vonden veel scenes plaats in het bejaarden tehuis met de oude Ramses. Deze scenes kwamen meestal snel achter de liedjes en de uitbundige enthousiaste scenes van de jonge Ramses aan. Doordat dat zo snel ging, ging de energie een beetje op een neer. Er werd niet uitgegaan van een punt waar alles tot een ontploffing zou komen. De spanning die opgebouwd werd, werd meteen weer afgebouwd door de stukjes daarna. Maar de stukjes in het bejaardentehuis waren zeker niet saai. Eerder ontroerend en opvallend geestig.
Jammer was dat mensen bij de meeste liedjes amper konden meezingen omdat de liedjes die gezongen werden in de eerste helft heel erg ingekort waren. Wij, die de meeste liedjes van Ramses wel kennen, vonden dat wel even jammer. Maar gelukkig maakte de tweede helft veel goed. Uiteindelijk besloot ik ook dat een meezing musical misschien niet zo op zijn plaats was.


William Spaaij vond ik een erg goede Ramses. Om me heen hoorde ik na afloop wat commentaar over dat hij niet echt “een Ramses” was. Ik heb Ramses helaas nooit echt meegemaakt, ik weet amper hoe hij eruit zag, laat staan hoe hij zich gedroeg (hoewel de musical een goed beeld gaf van zijn gedrag). Daarom kan ik hier niet kritisch over zijn. Naar mijn mening was Ramses een heel “eigen” persoon, die te veel dronk, van avontuur hield en liedjes maakte. En die net als ik gek is op de stad, op Amsterdam ’s avonds. Ik vond William Spaaij een zeer eigen Ramses neerzetten die naast grof en wild toch ergens ook wel weer sympathiek is. Een Ramses waar je stiekem wel heel erg van gaat houden.
Wel deed William in het begin af en toe iets raars met zijn stem terwijl hij zong. Dan leek het alsof hij heel erg Amsterdams probeerde te praten. Misschien probeerde hij zijn stem op die van Ramses te laten lijken of er een Amsterdamse swing aan te geven. Met de nadruk op “Probeerde”. Wellicht was het beter geweest om het helemaal weg te laten.
Ook moest je vanaf het begin af aan het beeld in je hoofd over hoe de liedjes van Ramses wáren laten varen. De liedjes werden "gecoverd", zoals dat heet en konden niet op dezelfde manier gezongen worden als hoe Ramses ze zong. Dit is onmogelijk. Zie het voorbeeld hierboven. Daarom moesten we eerst nog even wennen aan de andere manieren waarop de liedjes gezongen werden.
Cindy Bell als Liesbeth was zeer goed. De eerste scene waarin ze in het tehuis komt en de oude Ramses (gespeeld door Tom Jansen) ontmoet vond ik erg goed gespeeld. Van beide partijen. Bovendien zong ze de hele voorstelling prachtig en spat zuiver.
Hoewel Tom jansen niet zo goed zong, was hij uitermate grappig en droog. Vooral bij de stukjes waarin heden en verleden door elkaar liepen. Het is erg leuk om te zien hoe daarmee gespeeld wordt. (Gespeeld met een dubbele betekenis).
Thomas Cammaert die Joost speelde deed het stukje waarin hij de moeder van Ramses was, erg goed.
Mijn favoriete scene is de scene waarin Ramses ruzie krijgt met Joost en Liesbeth. Waardoor hij ze allemaal wegjaagt en daar zelf heel ongelukkig van wordt. Dan komt de oude Ramses en omhelst zijn verleden. Daarna zingen zij het lied “Moeder” wat ik niet kende, maar veruit het beste lied vond van de eerste helft. De rest van de liederen in de eerste helft waren langzame liedjes. De tweede helft had een wat spannender repertoire met onder andere “Sammy”, “De wereld heeft mij failliet verklaard” en “Laat me” waarbij er meer emotie en verhaal te horen en zien was. Want het mooiste vind ik toch altijd een verhaal vertellen met de combinatie van muziek en toneel. Niet een van de twee, maar beide. Want dat raakt je.
Daarnaast vond ik de vertolking van het nummer “De een wil de ander” geniaal. Tijdens deze originele uitvoering is Ramses stomdronken terwijl hij dit zingt. Echt genieten, ging er door mijn hoofd toen het nummer klaar was. Maar het was nog helemaal niet klaar. Na dit nummer werd de voorstelling pas écht goed. Het lied van Liesbeth en Ramses als Liesbeth Ramses op komt zoeken in het ziekenhuis nadat Ramses daar is opgenomen vanwege zijn alcoholprobleem is ook erg mooi.


Het stuk is geschreven door Dick van den Heuvel, die de prachtige liedjes en het verhaal van Ramses tot een goed geheel heeft geschreven. Albert Verlinde heeft het geproduceerd en kwam op het einde nog even het podium op. Het was immers de laatste voorstelling. Ook wees hij ons erop dat Liesbeth List in de zaal zat. Grappig! Het stuk is geregisseerd door Peter de Baan, wat hij uitermate goed heeft gedaan: Het was een prachtstuk.
Ik ben erg blij dat ik naar Ramses ben gegaan. Ik wilde achteraf eigenlijk niet eens naar huis. Maar het was al laat en aan alles komt een eind. Nu heb ik weer een hele mooie onvergetelijke voorstelling op mijn lijstje staan en natuurlijk weer een leuke recensie op mijn blog. Jammer dat dit de laatste voorstelling was want anders zou ik Ramses zeker aanraden!

Mijn Brug

Er is een brug, niet ver van mij vandaan, waar het altijd mooi is.
's Winters ligt daar het dikste pak sneeuw en heb je als je op de brug staat het mooiste uitzicht over de bevroren grachten.
's Avonds sta je daar in het mooiste avondlicht. Van dat oranje en rood.
's Nachts zie je overal lichtjes om je heen.
's Zomers loopt iedereen daar. Over de brug, in het zonnetje met korte broeken, boodschappentassen vol ijs, zonnebrillen in lekker los en vrij haar, een lach op ieders gezicht.
Ik loop daar ook vaak. Altijd blijf ik eventjes staan om van mijn brug te genieten. Maar ik kan niet te lang blijven. Dan worden andere mensen onrustig. Als ik met mensen samen loop, willen ze snel thuis zijn, of op de plaats van bestemming. De mensen op de brug kijken naar me als ik me over het donkergroene Amsterdamse hekje buig en over de grachten staar. Ze willen doorlopen, en ze willen dat ik doorloop, want ik ben helaas niet de enige wandelaar op mijn brug.

Ik wou dat ik er een hekje omheen kon zetten. Of zo'n rood-wit lintje wat je altijd ziet als er ergens gebouwd wordt.
Of ik zet er een zwartomrand geel bordje neer met: "Niet betreden".
Dan kan ik daar altijd alleen zijn. Daar op mijn brug. Waar de avonden het mooist zijn.
Helaas ligt mijn brug op een weg waar het altijd druk is. Rijden er geen auto's, dan fietsen en lopen er altijd wel mensen. De fietsers zouden verbaasd blijven staan. Ze zouden zich afvragen of er aan de weg gewerkt werd, en waarom. Maar als ze dan niets aan de weg zouden zien, geen tegels uit de straat, geen bakken zand, geen stratenmakers, dan zouden ze van hun fiets afstappen en met een hand het lint omhoog duwen. Met de andere hand zouden ze de fiets eronder door laten en eenmaal boven op mijn brug, zouden ze weer opstappen en zich naar beneden laten glijden. Met auto's en voetgangers zou het ook wel ongeveer zo kunnen gaan.
Als de mensen hen dan zien staan, zouden ze nieuwschierig worden. Ze zouden zich afvragen: "Wat doen zij nou op die brug? Die mag je toch niet betreden?" Ze zouden misschien begrijpen dat er iets moois te zien is en gluipen onder het lintje door. Ze denken: "Als andere mensen hier stiekem ook zijn, dan kunnen wij toch ook even stiekem kijken?".
Binnen mum van tijd zou mijn brug overlopen van de mensen. Misschien wel meer dan eerst.
En ik zal weer tussen hen lopen en zo lang mogelijk stil staan en kijken naar het water in de grachten. Dan zal ik doorlopen.
Misschien moet ik niet zo hebberig zijn. Laten we er ieders brug van maken. Ik ben bereid hem te delen met iedereen die ook zou willen dat deze geweldig mooie brug, van hem was.

Oom Wanja

"Oom Wanja" is een toneelstuk geschreven door Anton Tsjechov, een Rus die leefde van 1880 tot 1904. Oom Wanja schreef hij in 1897, toen hij dus 17 jaar oud was. Ook schreef hij "De Kersentuin", een stuk dat volgend jaar uitgevoerd wordt door Hummelinck Stuurman theaterbureau.

Nadat de professor, een rijke geleerde wegtrok van het landschap van de familie, nadat zijn eerste vrouw overleed, is het aan oom Wanja en zijn dochter om het landgoed zo goed mogelijk te onderhouden. Dan trouwt de professor met een jonge mooie vrouw waar Wanja stiekem verliefd op is. Wanneer het echtpaar terugkomt naar de plattelandsfamilie, worden oude wonden opengereten en zal alles een zooitje worden.

De familiebanden waren in het begin erg moeilijk te begrijpen voor iemand die het verhaal niet kende. Wie was er nou familie van wie, wie was er getrouwd met wie, en wie was er verliefd op wie? Zelfs na de voorstelling was het nog verwarrend. Maar het deed niet af aan het verhaal.

Met het decor konden niet veel verschillende dingen mee gedaan worden. Het was telkens diezelfde keuken. De keuken was de plek waar alles zich altijd afspeelde en de keuken bleef de keuken. Doordat aan weerzijden van de colise witte doeken waren waar lampen achter schenen leek het net of er 's ochtends een frisse ochtendlucht doorheen kwam. 's avonds en 's nachts was het donker. Als het onweerde hoorde je dat en als het regende zag je de kleine druppels gemaakt door het licht. Dat was erg subtiel gedaan. Verder waren er ook veel grappige "stunts". Mensen die serviezen kapot gooien, gitaar of piano spelen, om tafels heen rennen met geweren, op diezelfde tafel vrijen etc.
Een beetje actie. Deze momenten waren er wel, en dan genoot het publiek ook intens van de afwisseling, maar deze momenten mochten de andere rustigere stukken wel meer onderbreken. De rust en monologen waarin ellendigheid werd beschreven duurden soms een beetje te lang. Vooral aan het einde. Hoewel de drama mooi gespeeld werd, moest er dus wat eer afwisselende actie erin. Actie houdt het publiek scherper.

De acteurs speelden erg overtuigend. Pierre Bokma is mijn grote held en idool, maar daar hadden we misschien ook niet anders van verwacht. Maar ook Randy Fokke droeg haar stenen bij. Wat een mooie heldere stem heeft zij! En de stukjes die in het eerste gezicht dramatisch waren en ook makkelijk konden worden overdreven zoals de scene waarin ze vertelt dat ze verliefd is op de dokter, deed ze erg realistisch en puur.
De bijdrage van de moeder van Oom Wanja en de oude bediende (Puist)waren nihil. De goede acteurs speelden prima, en het publiek was erg gecharmeerd door het gitaarspel, maar ze hadden geen echte functie. Het zou beter zijn geweest deze personages meer tekst of verhaallijn te geven, of ze weg te laten.

Verder nog een ode aan de humor die in ruime mate aanwezig was in het stuk. Vooral Pierre Bokma veroorzaakte regelmatig een lachsaldo in de zaal, maar ook de andere spelers en de situaties konden hilarisch zijn.
***

29 mei 2012 20.30 DeLaMar theater

Ingrediënten voor een geweldig leuke middag:

- 1 uur uit zijn - een eilandje hebben achter het olympisch Stadion waar nog bijna niemand is
- (natuur) water - boompjes voor schaduw en gezelligheid
- warme stenen (basalt) bij het water op met je handdoek op te liggen
- Een vlondertje 5 stappen verder om in het water te springen ((duiken durfden we niet)
- gras in de buurt om op te liggen
- grote stenen om op te zitten of om als tafeltje te gebruiken
- broodjes met tonijnsalade of witte chocoladepasta - super lieve vriendin(nen)

Het plekje

Zonnen

Gesmolten chocolade :)

Avond

Ik hou heel erg veel van avond. 's Nachts is ook leuk, maar alleen als je in een grote stad bent met duizend lichtjes en verkeer. Mensen die uitgaan en mensen op de fiets. Ik hou er erg van om 's avonds door de stad te fietsen. Het ruikt dan altijd zo lekker. Het klinkt raar, want hoe kan het 's nachts nou anders ruiken dan overdag? Maar toch voelt het zo. Het is lekker donker, maar toch is alles licht. 's Avonds, zie je alle heldere kleuren uit de hemel donkerder worden. Feller. Rood, oranje, paars, roze. De hemel is een kleurenpalet. Dan wordt het grijs, en zwart wit. Langzaamaan zie je de gezichten kleuren als de tijd aan ons voorbijtrekt. Tot het moment komt dat je slaperig wordt maar nog niet wil gaan slapen.

13 rare dingen om te doen in de vakantie

In de zomervakantie ga ik de eerste twee weken op vakantie. De rest van de vakantie heb ik nog helemaal niets gepland. Waarschijnlijk wordt het dus leuke dingen doen met vrienden. Maar ik ben ook een weekje zonder dat mijn vrienden er zijn. Ook wel lekker natuurlijk. Dan heb ik zeeën van tijd om dingen te doen. Maarja... wat dan?

In de film "PS I Love You" schrijft een man allemaal brieven aan zijn vrouw met opdrachten wat zij allemaal moet gaan doen na zijn dood. Hij heeft namelijk kanker gaat binnenkort dood. Om te zorgen dat zij haar leven weer gaat oppakken laat hij haar dus al die (gekke) dingen doen. Dat lijkt mij ook wel wat. Niet dat doodgaan hoor, maar elke dag een briefje krijgen met wat je vandaag voor spannendst moet gaan doen. Het lijkt me wel een uitdaging! In ieder geval weet ik al 13 andere leuke en gekke dingen die ik verder ga doen in de vakantie. Als het weer dan ook nog een beetje goed is, wordt het vast top!

1. Hele dag Engels praten.
2. Haar rood verven (de natuurlijke rood)
3. Een dagkaartje voor de trein kopen en dan telkens in de eerste trein stappen die vertrekt.
4. Op zoek naar een cafe waar ze witte chocolademelk verkopen en dat dan drinken.
5. Een boek schrijven. En niet stoppen voordat ik 50 pagina's heb.
6. Een eigen liedje schrijven. Tekst én muziek :)
7. In de regen dansen (maar hopelijk gaat het niet teveel regenen)
8. Witte schoenen bij de hema komen en pimpen.
9. Kerstkaarten versturen midden in de zomervakantie.
10. Zon zien opkomen en ondergaan in 1 dag. (dicht bij het strand ben ik gelukkig wel)
11. Een schilderijtje schilderen.
12. Iedereen groeten die je tegen komt.
13. Op een dag 10 ijsjes eten.

Seeking Justice

Zaterdag ging ik naar de film "Seeking Justice". Het was een geweldige film over een man die een afspraak maakt met een leider van een organisatie in New Orleans om de verkrachter van zijn vrouw te laten vermoorden. De organisatie bestaat uit mensen waarbij ook politieagenten zitten, die in het geheim verkrachters en moordenaars laten vermoorden om de staat weer veilig te maken. Maar soms vragen ze van mensen die ze helpen geholpen ook een wederdienst. Dat gebeurt ook bij de hoofdpersoon van de film, die gespeeld wordt door Nicolas Cage. Hij wordt op zijn beurt gevraagd een man te doden.
De organisatie lijkt heel oprecht en uit op gerechtigheid, maar als hij weigert mee te werken, blijkt dat de organisatie helemaal niet zo mooi en goed is als hij lijkt en komt hij in een gevaarlijke toestand terecht.

De gehele film zat ik op het puntje van mijn stoel. Een echt spannende stoere actiefilm, 8.

"Opa"

Berkely zei: "De ziel van de mens bestaat zonder meer". Daar bedoelt hij mee dat er naast de ziel niets anders is. Geen andere wereld. De wereld bestaat alleen maar in je hoofd.

Dat is best raar. Zou dat dan ook betekenen dat je zelf kan bedenken wat er in je wereld gebeurt? Zou je de wereld kunnen manipuleren? Gewoon door te denken de wereld veranderen naar jouw hand?

Hij zei dat alles bestaat zolang het nog in iemands hersenen is. We kunnen kleuren en vormen onderscheiden doordat we het een naam geven. Stoelen bijvoorbeeld en tafels. Door de kleuren en vormen kunnen we het verschil zien tussen een kerstboom en een deodorant flesje. Terwijl deodorant flesjes er heel verschillend uit kunnen zien. Ze hebben niet allemaal precies dezelfde vorm of kleur.

Opa vond dat altijd heel interessant. Hij hield ervan om te filosoferen en dit was wel zijn meest favoriete onderwerp. Hoewel hij er nooit zelf zijn mening over gaf. Hij stelde mij altijd de vragen. Hij was Socrates.

Ik denk niet dat opa nu nog kan denken. Dus hij denkt niet meer aan mij. Ik besta niet meer voor hem. Niet omdat hij niet meer wilde dat ik er was hoor. Maar omdat hij er zelf niet meer is. En als hij niet meer bestaat, besta ik ook niet meer.
Gelukkig nog wel voor andere mensen. Want die denken soms wel aan mij. Maar niet voor hem.

Hij zal nooit meer aan me denken terwijl ik de hele tijd aan hem denk.
Heel veel voordat hij er was. Altijd als ik bij hem thuiskwam en thee dronk. En samen leuke dingen deed. Als ik niet bij hem was maar naar hem toe ging. Of als ik gewoon dacht aan de leuke dingen die we samen hadden gedaan.
Maar ook toen hij er niet meer was, tijdens de begrafenis bijvoorbeeld. Toen dachten een heleboel mensen aan hem.

Gek dat hij er nog steeds is, terwijl hij er niet meer is. Want hij bestaat nog wel in onze gedachten. Maar volgens Berkely is hij er dan nog wel. Dan bestaat hij nog. En hij zal altijd blijven bestaan voor mij.

´s nachts

Ik vraag me af
Als je schrijft over het lopen onder de manenschijn
In de zilveren avondlucht
Midden in de nacht
Of je dat echt hebt gedaan

Het verlangen te lopen waar niemand anders is
Om te schreeuwen en te zingen zonder dat iemand je hoort
En daarna, als je uitgewaaid bent, weer rustig op huis aan te gaan
In het bed met intussen koud geworden lakens die je verkoeling geven
En je laten slapen

De Storm

Ik heb net "De Storm" gezien. Wat een prachtige aandoenlijke film! De manier waarop het verhaal verteld wordt- met flashbacks- past erg goed bij de film. In het begin zijn de beelden erg donker door al dat water. Op sommige stukken is het soms zelfs zo donker dat je bijna niets kan zien. De flashbacks zijn lichter. Alsof ze dromen zijn. Erg mooi gedaan. Vooral de laatste scènes vond ik erg aandoenlijk. Deze bleven uren door mijn hoofd spoken.
Ook de acteurs spelen heel geloofwaardig en meeslepend.
Nadat ik de film had gezien moest ik eventjes een paar minuten nadenken. Stilte om je heen. Stel je toch eens voor dat het bij jou gebeurd. Deze film raakt je diep van binnen. 8,5

Dark Shadows

Iets aan de late kant slopen wij vrijdag 11 mei 2012 de bioscoop van pathe de munt binnen. We zaten op de 2^e rij, een plaats die wij meestal niet prefereren. Het liefst zitten we een beetje bovenin. Maar de film is net uit en draaide in de grote zaal met veel publiek. Daarom waren wij gedwongen ons aan de opgegeven stoel nummers te houden.

Dark Shadows is een film die gebaseerd is op een soapserie. De film gaat over Bardabas Collins, een jongeman die door Angelique Bouchard, een heks die verliefd op hem is wordt omgetoverd tot vampier als blijkt dat hij niet van haar houdt maar van iemand anders. Zij laat zijn vriendin Babette zelfmoord plegen door van een rots af te springen. Als hij haar achterna springt, betovert zij hem. Ze stookt de dorpelingen op en haalt hen over hem vast te binden en te begraven in een doodskist aan de rand van de weg. Maar twee eeuwen later stuiten wegwerkers op de kist en maken hem open.
Bardabas besluit naar zijn woning terug te keren waar nu verre familieleden van hem wonen. Victoria is een meisje dat David lesgeeft. Toen Bardabas Victoria voor het eerst zag, deed zij hem aan zijn Babette denken. Daardoor wordt hij verliefd op haar. Bardabas kan moeilijk aan deze tijd wennen. Er is ook zo veel veranderd. Maar ondanks dit wil hij heel graag weer het familie bedrijf uit de ondergang redden en weer bij de familie horen. Familie is immers de grootste rijkdom die er bestaat.

Dit is tevens de moraal van deze film. De hoofdrollen werden vertolkt door Johnny Depp als Barnabas Collins, Michelle Pfeiffer als Elizabeth Collins Stoddard en Eva Green als Angelique Bouchard.
Het verhaal was erg meeslepend en grappig, zoals we dat van Johnny Depp gewend zijn. Toch vond ik het qua humor een beetje tegenvallen. In het begin is het erg grappig om te zien hoe Bardabas omging met de nieuwe tijd die hij niet kende en die hierdoor dus totaal vreemd voor hem was. De zaal lag helemaal plat bij de McDonalds M die hij zag als een of andere heilige. Naar mate de film vorderde kwam er steeds minder humor. Het laatste stuk, nadat het huis in brand was gevlogen, was zelfs een beetje te voorspelbaar. Bovendien was het stukje dat Carolyn in een weerwolf veranderde een beetje een te nietszeggend stukje. Het voegde weinig toe aan de film. Zo leek deze film over vampiers te refereren naar Twilight, een wereldwijde hit film over vampiers en weerwolven. Misschien was dit ook zo bedoelt. Omdat het gebaseerd is op de serie zal dit stukje wel al uit de serie zijn gehaald, maar naar mijn mening hadden ze het beter weg kunnen laten.

De filmlocatie is echter perfect. Het mooie grote huis en de lange eettafel voldoen aan de clichés die we wél graag willen zien bij een vampierenfilm.
Ook de nodige bloederige scenes waren aanwezig. Zij het eerder grappig dan gruwelijk. Maar dat is naar mijn smaak helemaal prima.
Het personage van Bardabas is geweldig. Wel vond ik het jammer af en toe stukjes van Jack Sparrow menen te zien wanneer Bardabas spullen aanraakte in het huis. Des ondanks blijf ik Johnny Depp een geweldig acteur vinden. Ik denk dat het erg belangrijk is om als acteur lef te hebben ik heb veel bewondering voor acteurs die veel durven en er van houden lekker rare rollen te spelen. Als je dat niet durft of niet kan, omdat je het liefste “gewone rollen” of “goede mensen” speelt, ben je in mijn ogen geen goede acteur.
Ook werden we helemaal vertederd door Gulliver Mcgrath, die David Collins speelt.
Van Helena Bonham Carter ben ik ook enorm fan. Ik leerde haar het eerst kennen in Hamlet en daarna bewonderde ik haar keer op keer in Harry Potter. In Hamlet speelde Ophelia, een meisje dat langzaamaan gek wordt na het verlies van haar vader en als Hamlet niet van haar blijkt te houden. In Harry Potter de knettergekke moordenares Bellatrix van Detta die je, als je erg in de Harry Potter verhalen zit, wel neer zou willen knallen, zo irritant is ze.
Nu speelde ze dr. Julia Hoffman, een dokter die Bardabas’ bloed probeert te stelen omdat ze zelf onsterfelijk wil worden omdat ze er niet tegen kan oud te worden.
(Helena Bonham Carter is trouwens tevens verloofd met de regisseur Tim Burton en ze hebben samen twee kinderen)

Een heerlijke vampierenfilm met griezelige stukjes en humor. Maar vooral met een mooie boodschap: Famillie is de grootste rijkdom die er bestaat. Een 7.

De dag doet raar

De dag doet raar
´s ochtends rijd ik toevallig
tussen twee regenbuien daar
het ruikt vertrouwd
Er is iets waaraan ik maar niet wennen kan
vocht sijpelt over Amsterdam

De lucht ziet bleek
En hij vertelt mij
Dat hij voor de zon bezweek

´s avonds om een uur of zeven
kleurt de lucht pas geel en oranje
En krijgen kleuren veel meer zicht
Nu schijnt over de wereld
Een heel ander licht

Oom Henk

In het voorstukje zag het eruit als een gewelddadige film met rare botte Nederlandse humor. Het was daarom dat ik maandagavond zonder hoge verwachtingen op de bank naar de film Oom Henk keek. Met het idee van “als ik er niets aan vind, stop ik meteen met kijken”. Ik ben de hele film blijven zitten en werd aangenaam verast.
De film Oom Henk gaat over Koen, een 22 jarige student rechten die op een avond als hij en zijn vriendin in het donker terug naar huis rijden wordt lastiggevallen door een stelletje jongens. Zij willen zijn vriendin verkrachten en hem neersteken. Ik panier roept Koen dat Henk de Koning, een beduchte crimineel, zijn oom is en dat zij er spijt van zullen krijgen als ze zijn geliefde neefje en zijn vriendin iets aan zullen doen. De jongens druipen hierdoor af. Alles lijkt goed afgelopen te zijn tot Henk de Koning de volgende dag voor Koens deur staat. Henk wil dat Koen een “klusje” voor hem doet als tegenprestatie. Hij is toch immers zijn oom…
Henk de koning is het personage dat je niet graag in je huis wil hebben en tergelijkertijd helemaal stuk om gaat van het lachen. Hans Kesting speelt oom Henk met een mix van spanning en humor waardoor je helemaal de film in wordt getrokken.
Tobias Nierop voegt als Koen een geweldige humor toe. Hij speelt met veel overtuiging de rol van een student die per ongeluk in de wereld van de criminelen komt. De vele ongewone lachwekkende situaties zijn erg origineel.
“Het kon ook Huge Grant zijn in een amerikaanse misdaad comedy” dit schoot door mijn hoofd na het zien van deze film. Maar dan zou de Nederlandse versie dan nog steeds veruit het beste zijn. Aangezien de combinaties van acteurs en deze personages bijna niet te overtreffen valt.
Sommige stukjes van de film lijken erg langzaam te gaan. Het begin bijvoorbeeld. Wanneer Oom Henk voor het eerst bij Koen voor de deur staat. Maar je hebt niet het idee dat je er nog in moet komen. Die stiltes bouwen de spanning juist op en zorgen samen met de geweldige humor voor de totale eigenheid van deze film.

Deze originele film is goed gespeeld en zeker een aanrader! 8,5
Oom Henk is nog te zien op zaterdag 12 mei om 22.25 uur.

Voorbereiding op Florence

Uffizi is een paleis in Florence, Italië, waarin een van de oudste en belangrijkste kunstmusea van de wereld gevestigd zit.

Het ligt naast Palazzo Vecchio.  
Dit oude paleis was honderden jaren lang een heel belangrijk gebouw in Florence. Hier zat namelijk de regering. Nu is het een museum waar werk van Mantegna, Pontormo en Donatello  te bewonderen is.
Andrea Mantegna (1431-1506) was een Italiaanse kunstschilder. Hij leefde in de Renaissance en gebruikt dan ook in zijn werk veel klassieke elementen. Mantegna is daarbij beïnvloed door Donatello. Mantegna kende de anatomie van het menselijk lichaam erg goed. Hij maakte gebruik van verkorting en dat maakte zijn werk magnifiek.

Jacopo da Pontormo (1494-1557) Pontormo heeft Florence nooit verlaten en daarom bevinden zijn werken zich nog altijd in en rondom de stad.

Donatello (1386-1466) is een beeldhouder uit de Renaissance die onder andere verschillende beelden heeft gemaakt voor de dom van Florence. Donatello was erg goed in het laten zien van menselijke emoties op de beelden.

Donatello is begraven in de Sint-Laurensbasiliek in Florence. Deze kerk staat dichtbij Palazzo Medici-Riccardi. Dit was het paleis (en woning) van de familie Medici in Florence.

 De Medici familie was een rijke en machtige familie die in Florence in de 15^e eeuw veel invloed hadden op de kunst en architectuur.

In 1410 werd Giovanni di Bicci benoemd tot bewaarder van het fortuin van de paus. Zijn zoon breidde de bank internationaal uit waardoor het fortuin werd verdubbeld. Al generaties lang verzamelden de families kunst. Met hun grote fortuin zetten zij allemaal kunstenaars aan het werk. Zij zijn ook het Uziffi museum begonnen. Door hun rijkdom werden de Medici vaak verkozen om te trouwen met machthebbers. Hiermee zijn zij een van de machtigste en rijkste families uit deze tijd.
Nu leven er nog ongeveer 25 mensen met de naam Medici.

Palazzo Pitti is een museum en voormalig paleis in Florence. De Medici familie heeft lange itijd in dit paleis gewoond. Tot zij uitstorven in 1737 waarna hun bezittingen eigendom van de staat werden. De vele versieringen in Palazzo Pitti zijn nog uit die tijd. De inrichting echter niet. Deze komt uit de tijd toen de Italiaanse koninklijke familie hier zat toen Florence even de hoofdstad van Italië was. Van 1859-1870, elf jaar dus.
In de vele zalen zijn beelden, porselein, zilver, kostuums en natuurlijk schilderijen te bewonderen van talrijke Italiaanse kunstschilders.
In de beeldenzaal is een beeld te vinden waarop het wapen van De Medici is afgebeeld. Bovendien heeft het museum een hele mooie grote tuin.

Galleria dell'Accademia was eerst een schildersacademie of wel ontwerpacademie. De hertog van Toscane vond rond de 18 eeuw dat alle academies onder een dak moesten plaatsnemen. Hier werden werken van grote leermeesters neergezet zodat de leerlingen hiervan konden leren. Nu is het een museum waar onder andere veel beeldhouwwerk staat van Michelangelo. Waaronder het beeld “De vier slaven” en het beeld “David” dat in een speciale ruimte staat, de tribune, om het te beschermen tegen weersinvloeden.
Eerst stond hij namelijk op het Piazza Della Signoria. Hier staat nu sinds 1910 een replica, een kopie van het beeld.

Piazza Della Signoria is een van de belangrijkste pleinen. Op het plein zijn verschillende belangrijke gebouwen gelegen. Zoals  palazzo Vecchio (het stadhuis) en het Uffizi.       Op het plein staat een ruiterstandbeeld gemaakt door Giambologna. Hij wordt ook wel een van de meest bekendste beeldhouwers genoemd van de maniëristische stijl. Deze stijl kwam na het hoogrenaissance en In beeldende kunsten en architectuur is heel moeilijk te zeggen wanneer het manieristisch is. In deze stijl worden de oude grieken erg naar voren gehaald. Ook zijn doorlopende zuilen en trappen voor een huis tekenen van de manieristische stijl. Een echt "maniëristisch" te noemen ontwikkeling binnen de architectuur zou het ontstaan van de grotto zijn. Deze nep-grotten, vaak om beelden in tentoon te stellen, werden in tuinen gebouwd. Dit zie je ook terug in de tuin van Palazzo Pitti.
Op het Pizza Della Signoria is ook een overdekte beeldgalerij, de Loggia Dei Lanzi
 
Midden op het plein staat de neptunes fontein die is gemaakt door Bartolomeo Ammannati in 1575. Bartolomeo was een beeldhouwer en architect. In het beeldhouwen probeerde hij Michelangelo na te doen, maar hij werd succesvoller als architect. Hij maakte velen gebouwen in Rome en werkte vooral in Lucca en Florence. Hij heeft ook de brug over de Arno gemaakt.
De rivier de Arno is de langste rivier van Toscane. Toscane is een regio in Italië. De Arno stroomt door de provincies Arezzo, Florence en Pisa.  De Arno heeft in de geschiedenis regelmatig de stad blank gezet. De laatste keer gebeurde dat bij de bekende overstroming in 1966. Vele kunstschatten zijn toen door water en modder bedolven.
De Arno stroomt door de stad Florence, waar hij wordt overbrugd door de beroemde Ponte Vecchio.
Dit is een middeleeuwse brug. Vecchio is oud. Ponte is brug. De brug is vooral bekend door de winkeltjes (vooral juweliers) die zich op de brug bevinden en de Corridoio Vasariano, de gang die zich een niveau hoger op de brug bevindt, zodat de adel zonder zich met het normale publiek te mengen toch de oversteek kon maken.


Dit is allemaal van wikipedia en andere boeken. Gewoon om te oriënteren. Ik pleeg geen plagiaat. Dat moet ik even zeggen. Niet dat het heel erg is als ik het niet zeg, want niemand kijkt hier toch op behalve ik zelf.

"Wat eten we vanavond?" "Insecten"

Laatst was er op tv een man die vertelde over zijn zelfgeschreven insecten kookboek. Jazeker, insecten. In alle maaltijden waren insecten verwerkt. Van sprinkhanen met een krokant laagje tot taartjes met wormpjes erin. De man was er van overtuigd dat wij mensen het over een tijdje heel normaal vinden om insecten te eten. Omdat de wereldbevolking groeit, is er namelijk meer eten nodig om al die mensen te voeden. (En er lijden al zoveel mensen honger.) Maar zijn zoveel insecten. En ze zijn ook bijna niet uit te roeien. Als de wereld vergaat, raad maar eens welke diersoort nog leeft. Juist, de insecten.
Insecten zullen nooit bedreigde diersoorten worden en ieder mens heeft te eten. Mooi idee toch? Er is alleen een probleempje. Ik zelf zou het zelfs al eng vinden om een gefrituurde sprinkhaan vast te pakken, laat staan eten.
De man van het receptenboek reageerde hierop door te verwijzen naar andere producten. "In de meeste producten zitten al lang insecten verwerkt hoor", zei hij. "De meeste mensen weten het alleen niet".
Nou kan je van dit feit schrikken. Maar zo geschrokken ben ik hier niet van. Er zitten soms wel raardere dingen verwerkt in eten. De verhalen over koeienogen in kroketten en luizen in m&m's en yoghurt zouden misschien heel goed op de waarheid gebaseerd kunnen zijn.
Een vies idee vind ik het wel. Maar ik zou het niet erg vinden als er stiekem luizen of vliegen in de pindakaas werden gestopt. Ik heb het idee dat insecten best voedzaam kunnen zijn. En misschien ook voor vegetariërs een goede optie? Ik hoef het alleen niet te weten voordat ik lekkere dingen ga eten..

Verslag De Vrek

Afgelopen zaterdag, 12 november 2011 ben ik met mijn ouders en mijn zusje naar de voorstelling De Vrek geweest in de stadsschouwburg. De stadsschouwburg vind ik een leuke schouwburg. Het is er heel gezellig bij binnenkomst en het trappetje naar en van de garderobe vind ik heel leuk. Ik was er al een hele tijd je niet geweest dus mijn ouders vonden dat we maar weer eens naar een voorstelling moesten. En ik had al van een paar mensen gehoord dat De Vrek een leuke voostelling is. De grote zaal in de stadsschouwburg vind ik eigenlijk niet een ideale zaal. Als er iemand voor je zit met een groot hoofd, moet je daar helemaal langs kijken. En als je op het balkon rechts zit kan je een rechterstuk van de zaal moeilijk zien en andersom. Maar ik vind het wel heel gezellig en mooi. Wij zaten in het midden en dat vond ik toch wel een prima plek.
De vrek is geschreven door Molière, een Franse toneelschrijver. Ook gingen we naar deze voorstelling omdat we in de zomer een ander stuk hebben gezien, Warenar van P.C. Hooft.  Molière en P.C Hooft hebben De Vrek en Warenar allebei gebaseerd op een stuk van de Romein Plautus. We vonden het dus leuk om deze twee te vergelijken.


Ik vond het ook leuk om te zien hoe de regisseur dat zelfde stuk heeft gemoderniseerd. In deze tijd is het natuurlijk niet zo normaal om een dochter uit te huwelijken voor een bruidsschat. Dat is dan niet zo realistisch, maar het was wel leuk. Dat maakte het wel apart.


De acteerprestaties vond ik erg verschillend. De hoofdrol vond ik goed gespeeld en zijn zoon. Maar er was ook een actrice die ik minder goed vond. Er waren een paar scenes die ik niet snapte. Zo zou er een trouwerij plaatsvinden zeiden ze, maar daar werd verder niets over gezegd. De muziek vond ik wel leuk en goed gekozen. Wel was er, tijdens een paar scenes een irritante pieptoon te horen. Die vond ik dan weer iets minder.
Eerst snapte ik het decor niet echt. Het zag er een beetje ingewikkeld uit. Maar later snapte ik hoe het in elkaar zat, het was namelijk een huis, en toen vond ik het heel mooi. In de eerste scene wordt het ochtend en dan zie je het langzaam licht worden uit de linker coulissen die een balkon moest voorstellen. Dat vond ik erg leuk gedaan!
Er was een scene waarin niets werd gezegd maar alleen maar muziek werd gespeeld. Daarin stormde de vader woedend door het huis en joeg iedereen die hij tegenkwam de stuipen op het lijf. Tijdens die scene zat ik echt te genieten. Het was heel spannend en grappig. Die scene zou ik graag nog een keertje willen zien want het is mijn lievelings scene.
De wijzigingen die de regisseur in dit stuk heeft aangepast vind ik erg leuk. Maar het is wel erg gericht op een moraal. Op het einde pleegt de hoofdrolspeler namelijk zelfmoord. Iets wat in de andere versies niet gebeurt. Dat is denk ik omdat hij die moraal echt tot de kijker wil laten doordringen. Dat vind ik wel een goed motief maar ik vond die laatste zelfmoordscène toch iets te lang duren. Ook vond ik dat ze het stuk een beetje expres niet heel grappig hebben gemaakt. Ter wel er wel meer uit te halen valt. Er zijn namelijk heel veel grappige botsingen van personages en misverstanden. Maar daar ging het niet om, dat snap ik ook wel.
Al met al vond ik het een mooie voorstelling die zeker aan mijn verwachtingen heeft voldaan.


7,5

Let The Sin Begin

Om het evenwicht te tarten
legde hij zijn voeten op zijn bank
En leunde achteloos achterover
haalde zijn neus op voor haar stank

Zijn kin had hoogtevrees
en durfde nooit naar beneden te kijken
Hij stopte zijn angsten altijd weg
Liet zijn gevoelens nooit blijken

Maar zijn nieuwsgierigheid won het
En hij keek voorzichtig naar haar opzij
Toen hij het verlangen voelde
van haar aanwezigheid nabij

Altijd had hij iemand gehad om het hebben
Nooit om het geen
Te snel om de pijn te voelen
Als datgene weer verdween

Nu bleef hij kijken naar haar armen
Ze lagen losjes maar onhandig in haar schoot
En hij voelde zich veilig toen zijn hand
Zich zachtjes om de hare sloot

<!--[if !supportLineBreakNewLine]-->
<!--[endif]-->

Eendagsvlieg

Eendagsvlieg

Soms kom je plotseling tevoorschijn
En geef je me een beetje licht
Maar lange tijd doe je me pijn
Als je niet terugkomt na het weggaan
Zonder een enkel bericht

Daarom ben ik blij met de conclusie
Dat ik niet wachten kan op jou
Toch doet het pijn
Een eendagsvlieg te zijn
Want ik hou wel alle dagen van jou

Magie

Je bent een onuitputtelijke bron
Van vreugde en energie
Die elke dag iets anders doet
Met een randje van magie

Je bent als het toverspul van Tinkerbel
Dat mij laat vliegen als je lacht
Waarmee ik over duizend steden vlieg
En als ik val, dan val ik zacht

Metamorfose
Ik wil zo graag zijn als jij
Ik kan het niet bevatten
Ik wil ook dat gevoel veroorzaken
dat men uit elkaar laat spatten

Maar met geen enkele mogelijkheid
Ook al doet het mij veel pijn
Het is niet als je haren verven
Kan ik niet anders zijn

Want als ik jou zie dansen, springen
Of alleen maar staan
Ik kan er niets aan doen
Jouw warmte trekt mij aan

Ik wil dat je van me houdt
Daarom wil ik zijn zoals jij
Als ik ben wat ik in jou zie
Hou je dan ook van mij?

Zwak
Bang om je te laten gaan
Om vast te blijven zitten terwijl ik door wil
Bang om mezelf te kwetsen
Om te stoppen met dromen terwijl ik echt wil leven
Bang om je te verliezen
Terwijl ik je nooit heb gehad

Soms snapt de zin van het leven, zijn eigen bedoelingen niet meer.
De bedoeling is dan, dat jij ze verzint.

Opvrolijkliedjes

Soms heb je gewoon even een vrolijk liedje nodig. Als de proefwerkweek er aan komt bijvoorbeeld.
Dit zijn drie liedjes die mij vrolijk maken.
Jumper Song http://www.youtube.com/watch?v=QdgCajndgNw&feature=related
The Riddle http://www.youtube.com/watch?v=6DcfXVL0mh0
Train- Drive By http://www.youtube.com/watch?v=xfSTlBIyUTs

FAMOUS

“Later wil ik beroemd worden”
Laatst zat ik te kijken naar het programma “The Voice Kids” een talentenshow waarin kinderenmet zangtalent het tegen elkaar op moeten nemen. Deze vrijdag was de laatste aflevering van de audities. Van de audities alleen al waren vier afleveringen. Op de site van The Voice stond dat er superveel kinderen zich hadden opgegeven. Ze hadden zelfs nog een voorselectie moeten maken. Een auditieronde, voor de echte auditieronde. Blijkbaar vinden veel kinderen het leuk om te zingen, denk je dan.

Maar dat was het meestal niet. Wat mij oprecht verbaasde was dat toen de kinderen in de camera hun motivatie moesten vertellen, de meerderheid het over “beroemd worden” had. “Handtekeningen uitdelen, dat lijkt mij het leukste aan beroemd zijn” hoorde ik ergens, en “dan loop ik over straat en dan weet iedereen wie ik ben.”
Een tijdje terug zag ik op tv een programma dat ging over de jeugd van tegenwoordig en hun ambities. Daarin werd onder andere gezegd dat jongeren van vandaag de dag veel meer onder druk staan dan vroeger. Kinderen moeten later een goede baan krijgen en veel verdienen. Pas als je rijk wordt van je beroep, is het een goed beroep. Maar het beste is wel als je beroemd wordt en iedereen je kent. Weten die kinderen wel waar ze het over hebben? Worden die rijkdoms- en beroemdheidsdromen ingefluisterd door trotse ouders of is het toevallig iets wat bij de leeftijd hoort? Minder jongeren willen later leraar worden of verpleegkundige. Staan jongeren van deze tijd echt meer onder druk of willen ze gewoon aandacht?
Gelukkig waren er bij The Voice ook nog genoeg kinderen met een Billy Eliiot motivatie: Zij wilden zingen omdat zij van zingen hielden, en mensen wilden raken.  En mij raken, dat deden de meesten van die kinderen wel.

Trots op Nederland

Steeds vaker hoor ik mensen praten over het buitenland. In Nederland studeren willen de meeste studenten niet meer. Waarom in Nederland blijven als je ook naar Engeland, Japan of zelfs de VS kunt. Wie wil dat nou niet? Weg uit dit koude kikkerlandje waar je “al gek genoeg doet als je normaal doet”. Het buitenland kan je toch vele meer bieden?
Bovendien is het erg leerzaam en leuk, ergens anders studeren. Je leert een andere cultuur en een andere taal. Maar waarom willen we nou zo graag weg uit Nederland? Is het te koud? Gebeurt er te weinig? Wordt alles hier te klein aangepakt? Kent iedereen Nederland nu eenmaal wel? Of willen de mensen gewoon verandering?
Het gras is groener aan de overkant? Tegenwoordig hoor ik zelfs mensen praten over daar voor altijd blijven. “Waarom dan?” vroeg ik aan een paar mensen. “Wat maakt Nederland minder interessant?”

“Nederland maakt geen goede films.” Dat hoor ik vaak genoeg. Ons landje kan niet tippen aan Amerika. Bovendien kunnen Nederlanders niet acteren en is de taal irritant. Nederlandse boeken zijn niet slecht geschreven maar lijken allemaal hetzelfde. Veel liever lezen mensen Engelse boeken. “Die boeken vind ik realistischer geschreven”.
“Nederlandse muziek is slecht. De taal klinkt raar, overdreven. Ik heb de neiging om tegen Nederlandse muziek te zeggen: Stel je niet zo aan!”

Jan Terlouw schreef Oorlogswinter, een succesvol boek dat in 2008 door Martin Koolhoven verfilmd werd en vele prijzen won waaronder De Platina Film en De Gouden Film. In 2010 kwam de film Oorlogswinter op de shortlist van de Oscarnominaties. Oorlogswinter greep net naast een Oscar.
De film is internationaal ook zeer goed verkocht. Onder andere in de Verenigde Staten, China, Australië, Frankrijk, Ierland, Nieuw-Zeeland en Duitsland.
Ook schreef Terlouw Koning van Katoren, het maatschappijkritische verhaal waarin de 17-jarige Stach zeven opdrachten moet vervullen om koning te worden van Katoren. Van dit prachtige boek met dubbele bodem en vele moralen zijn verscheidene (amateur) toneelvoorstellingen en musicals gemaakt. Kassander film, een internationaal filmbedrijf dat onder andere ook het prachtige boek Kruistocht in Spijkerbroek van Thea Beckman verfilmde, heeft nu de filmrechten hiervoor gekocht. Ook het boek Gods gym, van Leon de Winter staat op de lijst om verfilmd te worden. Hoewel de eerste twee schrijvers dan misschien voornamelijk voor kinderen schrijven weet ik zeker dat de verhalen en films ook zeker volwassenen aanspreken.
Top toch, dat de boeken van onze Nederlandse schrijvers internationaal verfilmd worden? Aan goede (kinder) schrijvers lijkt Nederland dus niet een zodanig tekort te hebben.

Dat Nederlandstalige muziek sommige mensen niet raakt, lijkt misschien onlogisch maar vind ik toch ook wel een beetje begrijpelijk. We zijn opgegroeid met Engelstalige muziek. En natuurlijk kan het altijd je smaak niet zijn.
Maar kijk eens naar dit rijtje>
Krezip, Alain Clark, Di-rect, Destine, Only Zeven Left, Valerius, Within Temptation.
Allemaal goeie Nederlandse “Bands” die Engels zingen.

Bovendien, Als je ze eenmaal een beetje gewend bent, die Nederlandse nummers, vind ik ze persoonlijk niet zo slecht. “Pak maar mijn hand” van Nick en Simon en “liefs uit London” van Bluf bezorgen mij regelmatig nog de bibbers. Maar dat is natuurlijk mijn mening en smaak.

Nederland heeft een prachtige cultuur. Maar naar mijn mening lijkt die soms weggestopt te worden. Zie je al die toeristen met open mond kijken naar al die dwanghekken en kinderen tijdens de optocht van Sinterklaas, als-ie weer in het land is? Die gekke Nederlandse kinderen die hun schoen onder de kachel zetten omdat ze dan misschien snoep en cadeautjes erin krijgen.  En van wie? Van een man met een baard en een rode mantel met zijn donkere helpers die rare pakjes aanhebben met veren erop. Geweldig toch?
Hou je van stroopwafels? Kaas? Klompen, molens, grachten? Al die lichtjes ‘s avonds in Amsterdam?
Kom op, Nederland, Wees trots op jezelf!

bron: wikipedia

11-grachtentocht

Schaatsen voor de deur!
Kinderen, volwassenen, oudere mensen, allemaal gingen ze het vandaag uitproberen. Schaatsen op de grachten is dan natuurlijk ook niet heel normaal. Wanneer doe je dat nou?
Eindelijk zijn de grachten er dik genoeg voor en daarom kwam iedereen ook speciaal hiervoor met de schaatsen om de hals geknoopt naar buiten.

Mannen van rond de 40 in schaatstenue met prachtige noren racen tussen de kleuters door die zich een beetje staande proberen te houden aan papa's hand. In half vastgevroren bootjes trekken mensen hun schaatsen aan en proberen aarzelend het ijs uit. Er zitten toch wel veel bobbels en scheuren in, maar daar wen je wel aan. Buurtbewoners komen elkaar tegen en vragen zich af of “ze het nog wel kunnen” en of “hun duikboten van schaatsen er wel een beetje normaal uitzien”.  Twee oudere dames van boven de zestig schaatsen rustig pratend arm in arm tegen de stroming in. Een meisje laat zich voorttrekken door haar hond die enthousiast over het ijs sjeest, jongens van ongeveer twintig houden even een ijshockey-break aan de kant. Ze zijn al zo lang bezig. Aan de andere kant proberen jongetjes elkaars muts af te pakken.
Onder de bruggetjes ziet het ijs er nog wel een beetje verraderlijk uit. Daar is het dus remmen geblazen en rustig stappen. Om de twee bruggen hebben cafeetjes tafels en stoelen op het ijs gezet of verkopen mensen zelf chocolademelk en erwtensoep.
Er hangt een supergezellige sfeer en als er op een brug een koets met paard rijdt, is het schilderij tafereel van een winterwonderland compleet.
Of de Elfstedentocht nou doorgaat of niet, de 11-grachtentocht hebben veel mensen vandaag gehaald!

Vals Licht, eigen Recensie

Vals Licht, eigen mening.Vals Licht is een boek van Joost Zwagerman, dat in 1991 is uitgekomen.
Dit is mijn mening over het boek.

Het boek trekt je in het verhaal al vanaf de eerste zin: “Niemand mocht weten waar zij elkaar voor het eerst hadden ontmoet”. Je wordt aangetrokken door een soort spanning die al op de eerste bladzijde voelbaar is. Als je begint te lezen wil je weten wat er gaat gebeuren. Want dat er iets gaat gebeuren met de student Simon en de prostituee Lizzie is duidelijk.

De karakters vind ik heel mooi en duidelijk uitgewerkt in zijn boek.Je ziet hoe Lizzie van onbegrepen jong meisje met een jongenslichaam verandert in een vastberaden maar angstige prostituee. Ook Simon leer je goed kennen. Op de helft van het boek kon ik zelfs bijna voorspellen wat zijn karakter op dat moment zou doen.Ik werd geinspirieerd door de alledaagse maar toch bijzondere dingen die worden beschreven in het boek. Zo gaat Lizzie iedere nacht, na een avond werken in een heet bad met veel schuim. Simon zit bij haar en praat met haar, maar hij raakt haar in het begin nooit aan. Dat is logisch want Lizzie gaat niet voor niets elke nacht in een heet bad: ze schrobt haar lichaam tot het rood is om zichzelf schoner te voelen.
Ook slikt Lizzie veel vitaminepillen om al het snoep en ijs dat ze koopt een beetje te compenseren. Op het gemak waarmee Lizzie Simon mee naar haar huis neemt en met veel enthousiasme haar “onderwaterkamer” laat zien, is bijna jaloers makend. Later zie je pas in dat dat een heel nagatieve gedachten is. Lizzie is juist niet wie zij is.
Het boek veraste mij niet ee keer, maar wel drie keer. Steeds als je denkt dat je begrijpt hoe de liefdesverhouding tussen Simon en Lizzie precies in elkaar zit en waarom de dingen gaan zoals ze gaan, wordt het roer weer opgezet en moet je even nadenken en terugdenken naar het begin van het boek omdat alles dan anders is. Ik vond eht erg leuk om verasst te worden. Wel vond ik dat het verhaal misschien iets minder uitgebreid kon worden verteld. Omdat er zoveel dingen beschreven werden dat je hersenen bijna aan het kraken werden gezet om het verhaal te kunnen begrijpen. Maar ik snap ook wel dat al die omschrijvingen het verhaal compleet maken. Omdat je alles bijna precies voro je ziet en iedereen bijna precies kent maakt dat het verhaal ook wel betrekkelijker en interessanter.
Het einde van het boek vond ik het mooist. Het zat er wel een beetje aan te komen dat Simon Prins en Lizzie Rosenvelt niet langer bij elkaar konden blijven. Het doet als lezer in het begin een beetje pijn dat Simon onopzettelijk gebruikt is door Lizzie. Hij was de brug van het angstige hoerenleven weer terug naar eht echte leven. Ik denk niet dat zij zonder hem weer een normaal leven op had kunnen bouwen. Pijnlijk is dan ook le lezen en te weten dat Simon niet bij Lizzie kan blijven. Hij is immers een deel van haar leven als prostituee en dat moet zij nu achter zich laten.